Grounding

Grounding

Paard grounding

Zesentwintig is ze inmiddels. In haar zwarte, glimmende vacht schitteren de grijs, witte haren die haar leeftijd verraden. Half engels volbloed, wakker, keihard voor zichzelf en altijd wakend over haar omgeving. Ze mist niks en neemt geen bevelen aan. Nooit gedaan en gaat ze ook niet meer mee beginnen.
Ze laat zich niet sturen door de leider van de kudde en gaat haar eigen gang. Je kan haar borstelen en dat vind ze prettig, maar openbaar knuffelen is niet haar ding. Alles is subtiel, een blik die zachter wordt, een oor wat ontspant. Maar het kan net zo goed weer zo voorbij zijn.
De laatste dagen is ze druk, net een tikkie drukker dan anders. Ik ken haar goed, ze is al 17 jaar bij me. Ik ga naar haar toe in haar loopstal. Oren spitsen zich en ze draait zich direct om. Ik schroef het flesje open.
Haar eerste neusgat blijft langer hangen dan normaal, ze draait haar hoofd om ook haar tweede neusgat bij het flesje te houden. Ik voel dat het goed is. Ze buigt om me heen, alsof ze toestemming geeft. Ik druppel wat van het flesje in mijn handen en ga voetje voor voetje langs elke kroonrand. Ineens zitten we in een vacuum. Het voelt raar, ik kan het niet omschrijven.
Het is vergelijkbaar met het moment waarop je als kind voor het eerst met je blote voeten in het natte zand van de kustlijn staat. Aarde. Een bries in mijn oor en een bovenlip strijkt daarna over mijn hand. Eindelijk ontspanning. Ze sluit haar ogen en gaat staan soezen. Dat had ze nodig, mijn statige paardendame. Grounding. Ontspanning, met alle voetjes op de grond. Zachtjes sluip ik weg.